وقتی دولت در سیاست های صرفه جویی آب صادق نیست، مردم هم صرفه جویی نمی کنند به گزارش خرید و فروش حیوان خانگی، مشکل «کم آبی» در سرزمین ایران حداقل سه هزار سال قدمت دارد و جزو خاصیت های ذاتی این فلات به حساب می آید. به گزارش خرید و فروش حیوان خانگی به نقل از خبر آنلاین روزنامه اعتماد نوشت: از آن زمان که در کتیبه هخامنشی، امان ماندن از خشکسالی آرزو شده، تا حالا ساکنان این سرزمین با ناترازی آب همزیستی داشته اند و برای کاهش نتایج آن چاره اندیشی کرده اند. نمونه بارز این ادعا، فرهنگ رفتاری مردم فلات مرکزی ایران است که در اوج خشکی طبیعت، حتی باغداری هم می کنند. بنابر این خشکسالی و کمبود منابع آب، پدیده جدیدی نیست که برای مواجهه با آن زانوی غم بغل بگیریم و لاعلاج مانده باشیم. اگر سیستم امروز مدیریت منابع آب کشور در حل چالش کم آبی گرفتار سردرگمی شده و فقط به تبلیغ رسانه ای برای صرفه جویی در مصرف اکتفا می کند، ناشی از عدم آگاهی کارگزاران این حوزه با اصول صحیح مدیریتی و یا عدم صداقت آنها با مصرف کنندگان آب در کشور است. همین اصرار پی درپی به صرفه جویی و راکد گذاشتن شیوه های مهندسی توزیع آب، باعث تردید مردم نسبت به انگیزه واقعی مدیران این حوزه شده است. مردم زمانی با سیاستهای صرفه جویی همراه می شوند که دولت با شفافیت، صداقت و اصلاحات واقعی، اعتماد عمومی را بازسازی کند وگرنه بحران ناترازی آب با التماس و نصیحت حل نمی شود. صرفه جویی بخشی از اقتصاد رفتاری است و علم اقتصاد رفتاری می گوید عملکرد مردم بازتاب سیاستهای دولت می باشد. اگر در هر حوزه ای همچون مصرف آب رفتار درستی وجود ندارد، بیشتر از آن که تقصیر مردم باشد، ناشی از سیاستگذاری نادرست دولت می باشد. درک این واقعیت که اصلاح سهم بالای سرانه آب در کشور، به برنامه ریزی و سیاستگذاری یکپارچه دولت نیاز دارد، هنوز برای مدیران این حوزه بسیار مشکل و ثقیل است و به همین علت شاهد مقاومت دستگاههای مختلف اجرائی در مقابل الگوهای مدیریتی یکدیگر هستیم. وزارت جهادکشاورزی با مسئولیت تأمین امنیت غذایی و تولید حداکثر محصولات کشاورزی حدودا وقعی به دستورالعمل های صادره از وزارت نیرو برای اصلاح الگوی کشت و کاهش مصرف آب نمی گذارد. حداقل ۸۰ درصد از منابع آبی کشور در همین بخش مصرف می شود که به زعم کارشناسان۵۰ درصد این میزان مصرف قابل صرفه جویی است. وزارت صنعت، معدن و تجارت هم با ماموریت افزایش تولید محصولات صنعتی و معدنی چاره ای جز استفاده ۱۰ درصد منابع آبی کشور برای پشتیبانی از تولید ملی ندارد. اما همین مقدار را دقیقا در حوزه های آبریزی مصرف می کند که با ناترازی منابع زیرزمینی روبرو هستند. بزرگترین صنایع فولادی، معدنی، سرامیک، نساجی، شیمیایی و سلولزی ایران که همگی به مصرف بالای آب نیاز دارند با تدبیر غلط دولت طی نیم قرن اخیر در اطراف استانهای کویری به وجود آمده اند و حالا بجای انتقال ساده و ارزان آنها به کرانه های ساحلی، درپی انتقال گران آب از دریا به سمت این صنایع هستیم! شهرداری ها هم به نوبه خود در این عدم صداقت حکمرانی آب سهیم هستند. مدیریت شهری که مکلف به توسعه و حفظ سرانه فضای سبز شهری است، الگوهای تنظیمی وزارت نیرو برای مصارف آبیاری را غیرقابل اجرا می دانند و از گونه های پرمصرف برای ایجاد فضای سبز استفاده می نماید. اما شاید بیشترین عدم صداقت را بتوان در خود وزارت نیرو که مسئول اصلی مدیریت منابع آبی است مشاهده کرد. مدیران این حوزه ظرف ۴ دهه گذشته فقط به اقتصاد آب و مدیریت منابع موجود از کانال اصلاح قیمت فکر کرده اند و سراغ سایر شیوه های مدیریتی نرفته اند. در واقع برای وزارت نیرو «بودجه مصارف جاری» مقدم بر هر تدبیر مدیریتی بوده است. در این پریشانی مدیریتی، مردمی که سهم مصارف خانگی آنها فقط ۶ درصد کل مصارف آب کشور است، باید بیشترین فشار کم آبی را تحمل کنند و ناچاراً نسبت به سفارش های صرفه جویی بدبین باشند. وقتی در کلانشهری نظیر تهران، حداقل ۳۰ درصد هدررفت آب در ارتباط با شبکه فرسوده توزیع است و وزارت نیرو هیچ اقدامی برای بازسازی و اصلاح آنها نمی کند، چه طور باید امیدوار بود مردم به سفارش های صرفه جویی عمل کنند. هر زمان بحث کارشناسی برای مدیریت منابع آب به این گلوگاه رسیده، بلا فاصله مدیران وزارت نیرو از ارزانی قیمت آب و لزوم جریمه قیمتی مشترکان پُرمصرف سخن گفته اند و هیچ اشاره ای به وظایف خود برای بازسازی شبکه های توزیعی نکرده اند. در قسمت کشاورزی هم ظرف ۴ دهه گذشته هیچ مدیر دولتی قائل به کنار گذاشتن شیوه های سنتی تولید محصولات آب بر نبوده و بازهم شیوه غرق آبی در نظام تولید کشاورزی ایران رایج است. بخش صنعت و معدن هم در استخراج آخرین ذخایر باقی مانده زیر سطحی برای تولید محصول فاقد راندمان در مناطق خشک و کویری، لحظه ای درنگ نمی کند و ارزشی برای آب کمیاب قائل نیست. از قدیم گفته اند: «برای هر کاری اول یک سوزن به خود بزنیم، بعداً یک جوال دوز به دیگری!» آیا در این مدل حکمرانی آب میتوان اعتماد عمومی ایجاد کرد؟ آیا زمان آن نرسیده تا دولت صادقانه به مردم بگوید مسیری که تا حالا برای تولید صنعتی و کشاورزی و توزیع آب در قسمت های مختلف مصرفی طی کرده، اشتباه بوده و برای اصلاح آن به اعتماد باردیگر مردم نیاز دارد؟ آیا هنوز بر این باوریم که در چنین فضای پُر ابهامی، مردم وظیفه دارند از الگوی های صرفه جویی آب پیروی کنند؟ یقیناً اگر با شفافیت به مردم گفته شود که صرفه جویی آب چه منافعی برای کشور دارد و این منابع کجا هزینه خواهد شد، مردم که همیشه در وضعیت سخت برای کشور ایستادگی می کنند، در اجرای برنامه ها با دولت همراهی خواهند کرد. اگر مردم ببیند که دولت در اجرای الگوی صرفه جویی پیش قراول است و تنظیم گری را ابتدا از خود شروع کرده، مطمئناً اعتماد بیشتری به سفارش ها خواهند داشت؟ به فرموده رسول اکرم (ص): «رطب خورده، منع رطب کی کند؟» وقتی دستگاههای دولتی و صنایع وابسته بزرگترین مصرف کنندگان آب هستند، چه طور به مردم بگوییم: «کم مصرف کنید؟!» اگر در مدیریت منابع آب، اصل صداقت و شفافیت را فراموش نماییم، هیچگاه از سرمایه اجتماعی برای صرفه جویی در مصارف بهره مند نخواهیم شد. 1405/02/27 13:37:41 0.0 / 5 9 تگهای خبر: آب , دام , دریا , دما این مطلب را می پسندید؟ (0) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط پیش بینی وضعیت هوا طی پنج روز آینده هواشناسی برای این استان ها هشدار صادر کرد خطر طغیان رودخانه و آب گرفتگی معابر کامیونداران ایثار کردند مرکز مخفی کنترل آب وهوا در امارات وجود دارد؟ نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۳ بعلاوه ۵